(این نوشته بر اساس نوشته ای در یک وبلاگی دیگر را به این وبلاگم کپی کرده ام و هیچ نیتی و هیچ گونه مسئولیتی در قبال این نوشته را ندارم و نخواهم داشت !!! و دوستانی که از این نوشته ناراحت هستند من را مقصر ندانند !!! )

بسم الله و با لله

اذهب الی فرعون انه طغی

بسوی فرعون برو که او ( بر خدا ) طغیان کرده ....

  آقای خامنه ای :

  نمیگویم مقام عظمای ولایت، که دیگر بر من و امثال من ولایتی ندارید و برایتان مقامی قائل نیستیم ، حالا عظمتش بماند !!!

اول بگویم که من نماینده نسلی هستم که دو سال آخر جنگ  ....................

نوشته شده توسط حنیف در یکشنبه بیست و هشتم تیر 1388 |

این روزها بیشتر از هر وقت دیگه ای لذت خطرناک بودن رو درک می کنم !!! 

یک ماه گذشت .... 

 بلوغ سیاسی

دور زدن ممنوع

هشدار

منبع : سایت عکاسی بابک برزویه

نوشته شده توسط حنیف در چهارشنبه بیست و چهارم تیر 1388 |

سلام آقای رئیس جمهور!

بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب                  که باغ ها همه بیدار و بارور گردند

دیدی برادر ؟ بچه ها کتک خوردند. بچه ها دستگیر شدند. بچه ها گلوله خوردند. بچه ها مردند. میرحسین، آقای رئیس جمهور ،  برادر ،  پس شب آفتابی کجاست؟

یادت می آید برادر، انتخابات نزدیک بود و ما سبز شده بودیم، آن روزها هنوز هر سبزی جرم نبود برادر. سبزینه جرم نبود. خیار جرم نبود و کلروفیل معنای فحش ناموسی نمی داد!

آری اینچنین بود برادر که مردم رفتند پای صندوق های رای و صندوقدار، طنزهای مرا نخوانده می خندید و ما نمی دانستیم روزی از خنده او گریمان خواهد گرفت برادر.

آری اینچنین شد برادر که رای ها را با سیستم راگیری کردان شمردند. صندوق ها را خزان زد اما ما سبز ماندیم در روزهایی که بخشنامه کردند که تره و جعفری هم باید سه رنگ برویند و نعناع و پونه هم سر از اوین درآوردند!

آری اینچنین است برادر که این روزها وقتی در خیابان راه می رویم از هر دو نفر،  یکی باتوم دارد و سپر دارد و کلاه خود دارد و کسی اگر به دوستی بگوید دلت سبز، می برندش تا اعتراف کند خودش یک پا رژیم صهیونیستی است!

برادر، میرحسین، آقای رئیس جمهور  تو بیانیه دادی، خاتمی بیانیه داد، کروبی بیانیه داد، آیت الله طاهری بیانیه داد، آیت الله صانعی بیانیه داد، محققین و مدرسین حوزه علمیه قم بیانیه دادند و مردم ... بیانیه هایشان را صفحه به صفحه زیر باتوم ضربه به ضربه خواندند و ... « بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب »

گمان می کنم سال بعد اعلام کنند بهار سبز یک فصل سرسپرده و عامل بیگانه و جاسوس است. بیخود می کند هر درختی که بخواهد سبز شود. بعد هم زمستان را تمدید دوره می کنند !ما هم می رویم کوه و در برف سرود می خوانیم پس تو هم «بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب»

 می دانی آقای رئیس جمهور، میرحسین، برادر  تاریخ  ما می گوید :  ما اگر زورمان به  سلطان  « محمود » ها  نرسد می رویم شاهنامه می نویسیم. این را از فردوسی بپرس و شاهنامه را بخوان،

« بـخوان به نــام گـــل ســــرخ در صحــــاری شـب »

 

نوشته شده توسط حنیف در دوشنبه بیست و دوم تیر 1388 |

با حسن نيت آقا حداد و رفقا در مجلس، امكان پخش برنامه زنده تلويزيوني
آقاي سبز براي پاسخگويي و صحبت با مردم، كلا از بين رفت. از آن طرف چاپ
بيانيه و نامه و اينا، كه توسط آقاي ميرحسين نوشته شده باشد، در
روزنامه‌ها معذوريت دارد. براي همين و به منظور شفاف‌سازي يك چيزهايي كه
در تاريكي قرار دارد، ترتيب يك مصاحبه را با آقاي موسوي داديم كه متن آن،
عينا و واو به واو (البته قبل از ...........

نوشته شده توسط حنیف در دوشنبه بیست و دوم تیر 1388 |

یه خونه 30 متری، یه اتاق پذیرایی با یه آشپزخونه و توالت... یک سالی می شد که متروکه بود...

تا یک سال پیش یه مادر و دختر توش زندگی می کردن... دختره چند سال پیش بعد از گرفتن دیپلم با کسی که دوستش داشت ازدواج کرد... اما اون پسر طلاقش داد و زور سرنوشت باعث شد دخترک عنان از کف دهد و دیوانه شود....مادرش گاهی از جوب آب می آوردش خونه و گاهی از لای شمشادهای پارک...

دخترک بالاخره مرد و مادر پیرش هم چند ماه بعدش از  غم و غصه دق کرد...

حالا خونه ای که متراژش از توالت بعضی ها کمتر بود یک سالی می شد که متروکه و خالی مونده بود...

اما.....

نوشته شده توسط حنیف در یکشنبه بیست و یکم تیر 1388 |

ای ازادی 

     چه زندانها برایت کشیده ام

                و چه زندانها خواهم کشید

و چه شکنجه ها تحمل کرده ام

     وچه شکنجه ها تحمل خواهم کرد.

                                                      اما

  خود را به استبداد نخواهم فروخت،

             من پرورده ازادی ام ، استادم علی است ،

                                مرد بی بیم و بی ضعف و پر صبر ،

                                                            و پیشوایم مصدق ،

             مرد آزاد ، مردی که،

                                هفتاد سال برای ازادی نالید.

     من هر چه کنند ،

                جز در هوای تو دم نخواهم زد.

                                                           اما،

                                        من به دانستن از تو نیازمندم،

 دریغ مکن،

   بگو هر لحظه کجایی و چه میکنی ؟

                                                       تا

 بدانم ان لحظه کجا باشم ،

                                     چه کنم ؟.....

       ازادی ، خجسته ازادی

                                                     دکتر علی شریعتی

نوشته شده توسط حنیف در جمعه نوزدهم تیر 1388 |

                                           بار دیگر بی تو

چرا هربار که هفتم تیر می رسد سفرة دل گرفته ام را نزد تو می گسترم؟ شاید چون سایة تو را همچنان بر سرم گسترده می بینم. شاید هم که چون نمی گذارند صدایم شنیده شود، بدنبال چاهی می گردم تا آهی برکشم. شاید هم که برباد رفتن میراث توست که اینچنین آتشم می زند و داغ دیرینه را تازه می کند.

پدر! دیدی که چه روزهایی را شاهد بودیم که امکان بازشناسی تاریخ صدر اسلام را برایمان ممکن ساخت؟ دیدی که سکوت که شکسته شد، چگونه دل ها مملو از امید شد؟ دیدی که عطر راستی و صداقت که فضا را پر کرد، پایه های کاخ های دروغ و ریا به لرزه افتاد؟ دیدی خمودی و خموشی جای خود را به سرزندگی و نشاط داد؟ دیدی که دل هایی که سال ها با انگشتان کلیشه سازان از هم دور نگه داشته شده بود، فاصله ها را شکستند و در کنار هم نشستند؟ دیدی که نسل سومی که با انقلاب، امام، جنگ، شهادت و دینمداری قهر کرده بود، در داوری هایش به تأملی دوباره نشست و مطالباتش را در ادبیات صدر انقلاب جستجو کرد؟ دیدی که زن و مرد و پیر و جوان و روستایی و شهری، چشم امیدشان را به یار دیرینة تو دوختند و به رغم همة اما و اگرها و جوسازی ها، رایت اعتمادشان را بدست او سپردند؟

اما پدر دیدی که همان کسانی که پس از شهادت تو زیر لب زمزمه کردند که بهشتی عاقبت بخیر شد و تداوم حیات او به سلطة اسلام لیبرالی می انجامید، چه کردند؟ به بهانة حراست از اسلامیت نظام، جمهوریت نظامی که تو در کنار امام و مرادت و به یاری بسیاری دیگر از همراهان دیروز و امروز معماری کرده بودی را به مذبح سلایق و علایق و داوری های شخصی بردند. خواست مردمی نجیب که با بالاترین درجات آگاهی، حق به سرقت بردة خود را مطالبه می کردند را آشوب طلبی نامیدند، خوننشان را بر قداره بندان خود مباح ساختند، و به نام دین، دینداران را بی دین نامیدند، مذبوحانه به دنبال سرانگشتان بیگانه گشتند و یافته و نایافته، سکوت تلخ، بلند و رسای حق خواهان را با شادکامی دشمنان قسم خوردة انقلاب همانند کردند تا مجوزی برای مشروعیت بخشی به کودتاگران دست و پا کنند.

یاد روزهای سختی می افتم که در مقابل هجمة ناجوانمردانة زبان های پلشت سکوت کردی و افتراها و دشنام ها را از دوستان دیروز و دشمنان آن روز و امروز صبورانه شنیدی و دم فروبستی. تو قربانی التقاط و تحجر شدی: التقاط تو را ترور شخصیت کرد، تحجر در مقابل رضایتمندانه سکوت کرد، و آنگاه بود که فاجعة هفتم تیر به آسانی اتفاق افتاد. این بار اما، روایتی معکوس در کار است: تحجر، اندیشه هایت را بر نمی تابد و تجلی سبز آن را تحمل نمی کند، التقاط شادمانه برحق بودن خود را اثبات می کند، و این تویی که یکبار دیگر به قربانگاه فرستاده می شوی. بگذار که این بار سخنم را با شعری از شفیعی کدکنی به پایان برسانم:

تو در نماز عشق چه خواندی که سالهاست

نوشته شده توسط حنیف در دوشنبه هشتم تیر 1388 |