2) نیمه شنوا (سخت شنوا) Hard Of Hearing (HOH)I
در هنگام تولد ، صداها را به طور ضعیف و یا ناقص دریافت می کند ، یعنی دچار اختلالات شنوایی است و به مرور زمان ، دچار افت شنوایی می شود. به این ترتیب دارای نصف ، یعنی حدود پنجاه درصد از فرهنگ( هویت ) ناشنوایی می باشد.

۳) Deafened شنوا که بعدا ناشنوا می شود 

 انجمن ملی ناشنوایان انگلستان

انجمن ملی ناشنوا شده های انگلستان

در کشور کانادا ، دادستان عالی کشور در هنگام تصویب و صدور یک لایحه قانونی مهم درباره پرداخت اجباری هزینه حق الزحمه رابطان زبان اشاره ناشنوایان در دادگاهها توسط دولت فدرال ، هر سه گروه جداگانه یعنی ناشنوا ، نیمه شنوا و ناشنوا شده را به صورت سه هویت مستقل مورد خطاب قرار داده است

در کشور ما ، یعنی ایران ، افراد هر سه گروه ( ناشنوا - نیمه شنوا - ناشنوا شده ) فاقد هر گونه تعریف مشخص و هویت مستقل و جداگانه از هم می باشند و در مکان های مخصوص ناشنوایان همچون شعبات کانون ناشنوایان ایران و انجمن خانوادگی ناشنوایان ایران جمع شده اند. در نتیجه مسئولان کشور متاسفانه با دیدن رئیس فلان شعبه کانون ناشنوایان که درمرحله بزرگسالی ناشنوا شده است ، به طور اشتباه خیال می کنند که تمام ناشنوایان مانند رئیس آن شعبه کانون خیلی خوب حرف می زند ؛ لذا هیچ مشکلی در اجتماع و آموزش و اشتغال ندارند . در نتیجه ، لزومی برای به رسمیت شناختن زبان اشاره فارسی به عنوان زبان مادری ناشنوایان ایران نمی ببینند
یکی از موارد ضرر این است که مسئولان کشور ما با دیدن افراد ناشنوا شده که دارای گفتار خوبی می باشند و به عنوان رابطان ناشنوایان در جلسات مهم همچون گردهمایی روسای کانونهای ناشنوایان سراسر کشور حضور می یابند و اشارات سخنرانان ناشنوا را به زبان گفتاری برای حضار شنوا ترجمه می کنند و یا بالعکس گفتار سخنرانان شنوا را به زبان اشاره بر می گرداند ، به طور اشتباه نتیجه می گیرند که جامعه ناشنوایان به دوره تربیت رابطان ناشنوایان احتیاج ندارند ، لذا احتیاجی به اختصاص بودجه برای راه اندازی دوره تربیت رابطان نیست. در نتیجه ، جایگاه دوره تربیت افراد شنوا برای گماردن به شغل رابطان ناشنوایان در ایران ، خدا نکرده کم کم به فراموشی سپرده می شود. چون افراد ناشنوا شده تا حدودی جای رابطان ناشنوایان را که از میان افراد شنوا انتخاب می شوند ، گرفته اند؛ هرچند نیت شان خدمت به جامعه ناشنوایان است.

با نگاهی به تاریخ کانون ناشنوایان ایران (تاسیس شده در سال 1339 شمسی ) ، در می یابیم که قرار گرفتن یک فرد ناشنوا شده که در بزرگسالی قوه شنوایی خود را به طور ناگهانی از دست داده است و اصولا میانه خوبی با زبان اشاره فارسی ناشنوایان را ندارد ؛ در راس ریاست کانون ناشنوایان آنهم به مدت بیست و هفت سال ، چه زیان هایی به جامعه ناشنوایان ایران وارد ساخته است

  ادامه مطلب در سايت بنياد پژوهشهاي ناشنوايان ايران

نوشته شده توسط حنیف در دوشنبه بیست و ششم فروردین 1387 |